Blogs (over werk)

Hieronder een overzicht van blogs die ik in de loop van mijn werkzame leven heb geschreven over werken. De meeste daarvan zijn eerder verschenen op verschillende platforms.


Het verhaal van Jasper (als parttimer)

Door: Jasper Achterbergh (2021)

Mijn vrouw heeft een nieuwe fulltime baan en ik ga daarom deeltijd werken. Ik heb deze zin de afgelopen maanden regelmatig uitgesproken, maar hem zo op papier zetten, wetende dat straks mijn hele zakelijke netwerk dit bericht kan lezen is wel een ‘dingetje’.

Als dit een film, serie of boek zou zijn, dan zouden we nu zo’n 15 jaar terug gaan in de tijd en langzaam maar zeker ontdekken hoe de hoofdpersoon op deze plek in zijn leven terechtkwam. Het eerste beeld was van een jonge, ambitieuze man die zijn carrière startte tussen de personeelsdossiers van een grote verzekeraar. De jaren erna zie je hem werken, studeren, leidinggeven, programma’s helpen vormgeven. Af en toe zien we een flits van zijn vrouw die behalve haar werk ook thuis de gaten dicht loopt. Wat ervoor zorgt dat zij worstelt met het combineren van werk en gezin. We zien hem ondertussen steeds meer in balans komen, maar die balans ook weer verliezen. Je zou ze oktober vorig jaar samen aan tafel zien zitten in een goed gesprek. Zij wilde meer focus op het werk en hij wist het niet zo goed, maar wel dat hij verandering wilde en dat er meer is in het leven. Samen besluiten ze een aantal jaren van positie te ruilen. Zij gaat fulltime werken en hij richt zich naast een deel van zijn baan op de kinderen, het huishouden en wat er nog meer op zijn pad komt.

Dat is dus het verhaal tot nu toe. Met nog zo’n 30 jaar te werken komen er vast nog andere hoofdstukken, maar vanaf 1 maart werk ik parttime. Ik vind het spannend, maar gun mijn vrouw wat ik jaren heb gehad, namelijk uit bed stappen met alleen je zakelijke actielijst in je hoofd. En ik gun mijzelf ook meer tijd om aan iets anders als werk te besteden. Ik ga mee naar afspraken op school of de dokter en ook de ramen moeten nog worden gelapt. Waar ik de rest van mijn tijd aan besteed dat wordt vanzelf duidelijk. Ik ben mijn werkgever dankbaar voor deze mogelijkheid, het hoeft niet, maar ze maken het wel mogelijk. En mijn vrouw natuurlijk die ervoor zorgt dat we ook in 2021 e.v. nog op vakantie kunnen 😊.


Doen tot aan mijn pensioen

Door: Jasper Achterbergh (2020)

Honderden ogen van dode en levende mensen staren mij aan terwijl ik mijn handtekening zet. Ik zit met mijn medestudenten in de Senaatszaal van het Academiegebouw van de Universiteit Groningen en vandaag is een mooie dag. Ik en mijn medestudenten zijn geslaagd voor onze leergang strategisch programmamanagement van AOG School of Management.

Nieuwe dingen leren vind ik oprecht een van de leukste dingen die er zijn, nog mooier als het ook nog eens tot resultaat leidt. Vrienden vroegen mij terwijl ik aan het zwoegen was op mijn visiedocument hoe ik mijn studie tot die tijd had ervaren en mijn antwoord was: ‘Ik heb mij voor het eerst van mijn leven verdiept in een werkveld dat aansluit bij mijn kwaliteiten en waarvan ik het idee heb dat ik het kan doen totdat ik met pensioen ga.”

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en heb ik heel andere functies (het bewijs dat ik niet zo ben van dezelfde dingen doen tot aan je pensioen), maar ik ben nog steeds oprecht enthousiast over het vakgebied programmamanagement. Het geeft de mogelijkheid vanuit een heldere, strategische veranderopdracht een organisatie bij te sturen. Het gaat over: samenwerken, tot resultaat komen soms zelfs over organisaties heen, over gedeelde waarden zoeken, in lijn brengen van werkzaamheden en (afhankelijk van de organisatie) sturen met of zonder macht. Zoals wel meer vakgebieden heeft ook dit vakgebied zo zijn uitdagingen in een veranderende wereld. Maar achter de flinke lijst met managementtermen waar je als lezer net doorheen bent gescrold ligt een wereld aan interessante onderzoeken en inzichten verscholen. Die, daar ben ik van overtuigd, ook richting de toekomst relevant blijven.

Het tekenen en de ontvangen diploma waren de afsluiter van 2 jaar werken aan en binnen een programma. Twee geweldig mooie en leerzame jaren die mijn perspectief op werk(en) als manager hebben veranderd en verrijkt. Het is heel leerzaam om 2 jaar lang op afstand te staan. Daarnaast was de leergang mijn eerste kennismaking met wetenschappelijk onderwijs. Niet alleen smaakt het naar meer, maar het zorgt ook voor een breder pallet aan vaardigheden. Allemaal dingen die ik hard nodig heb in de 30 jaar die ik nog te gaan heb richting mijn pensioen.


Zeven functies, één werkgever

Door: Jasper Achterbergh (2019)

Ik kan mij de dag dat ik 12,5 jaar in dienst was nog herinneren als de dag van gisteren. Daar stond ik dan. Totaal verrast met allemaal collega’s om mij heen. Ik heb mij op mijn werk nog nooit zo oncomfortabel gevoeld. Vooral vanwege het stigma dat ik mijzelf opplakte. Hoe had ik het ooit zover kunnen laten komen?

Ik was 23 toen ik begon te werken vóór en met politiemensen. Mooi en bevredigend werk, Maatschappelijk relevant ook. Mijn vrienden vroegen zich af wat ik in vredesnaam moest bij zo’n organisatie als een vakbond. Het had en heeft het imago van grijze koppen, fluitjes, petjes, alternatief en wereldvreemd. Niet iets wat je associeert met iemand van 23 die net klaar is met zijn studie. Ik keek om mij heen en zag geen grijze koppen, maar inspirerende voorbeelden. Ja de fluitjes en petjes waren er, maar dat was misschien 5% van alles wat ik om mij heen zag gebeuren en dan nog altijd als laatste redmiddel.

Inmiddels ben ik (nog een dag) 37, een bruiloft, twee geboortes van mijn kinderen, talloze grijze haren verder en begin ik in september aan mijn zevende functie. Ik werk nog steeds naar tevredenheid vóór en met politiemensen. Het oncomfortabele gevoel na mijn 12,5 jarige jubileum heeft een plekje gekregen. Wie het meest verbaasd is over mijn huidige werkstatus? Naast mijn vrouw en al die vrienden en collega’s die ik bezwoer dat het na een jaar of vijf en toen we daar voorbij waren tien, echt wel op zou zijn. Vooral ik zelf. Ik kom er inmiddels echter met trots voor uit. Dit is mijn zevende functie bij dezelfde werkgever waar ik nu al bijna 15 jaar voor werk. Een werkgever die mij kansen bood mij te ontwikkelen als mens en professional. En voor mijzelf misschien nog wel bevredigender. Op mijn 37ste kan ik eindelijk zeggen: ‘Ik heb een idee wat mijn kwaliteiten zijn en wat ik wil worden als ik later groot ben.’

Mooi toch?!